اللَّهُمَّ إنّي أفْتَتِحُ الثَّناءَ بِحَمْدِكَ، وَ أنْتَ مُسَدِّدٌ لِلصَّوابِ بِمَنِّكَ

بسم الله الرحمن الرحيم

به نام او که خالق کلام است و درگاه خلق انسان،علمه البيان.
نمي دانم از اين 'درگاهي' که براي سخن گفتن ايجاد کردم شاد باشم و يا ناراحت و غمگين.آن چه مسلم است اين که فراهم شدن فرصتي به منظور ابراز انديشه و بازگويي تجربيات و خاطره هايم را شاکرم واز'او' ذالجلال و الاکرام هدايت در راه مستقيم را مسئلت مي نمايم.
قبل از هر چيز دو نکته را يادآور مي شوم:
- سعي و تلاشم بر اين است که جز براي رضاي حضرت حق ننويسم، چون بر اين باورم که
'بي وجود صحبت يار
همه عالم به هيچ نستانيم'

-قبلا از بازديد کنندگان به دليل ضعف کلام و منطقم پوزش مي طلبم و هرگونه تذکر، نقد و نظر را به جان ميخرم.
اين مختصر را اينگونه به پايان مي برم:
طوبي به ما که غمش را خريده ايم
طوباش داده ايم و ز شهدش چشيده ايم
از همرهان چو وفايي نديده ايم
دل در تباع يار صبوحي نهاده ايم

6/9/1387